>การแสดงนิทรรศการ บูท D เป็นการนำเสนอเรื่องราวของ ผู้ทำการผลิตที่บ้าน และลูกจ้างทำงานบ้าน ที่จะแสดงให้เห็นถึงภาพสะท้อนชีวิตที่ต้องเผชิญจากการจ้างงานที่ไม่เป็นธรรม ความรุนแรงต่างๆ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นแรงงานหญิงที่มีสภาพการทำงานที่เปราะบาง ในหัวข้อ “Ending violence in the world of work” และรวมเสนอความคิดเห็น “เราสามารถยุติความรุนแรงงานในโลกของการทำงานได้อย่างไร”

>เปิดตัวหนังสือ “หลากหลายชีวิตลูกจ้างทำงานบ้าน” 10 ประสบการณ์ของลูกจ้างหญิงทำงานบ้าน ในประเทศไทยด้วย

> การแสดงละครเวที ชุด “Ending violence in the world of work” จากสมาชิกเครือข่ายลูกจ้างทำงานบ้านในประเทศไทย ในวันที่ 4 ธ.ค.2567 ณ ห้องTheater Room101 เวลา 11.45 – 1.30 น.

>การออกร้าน โฮมเน็ตแบรน์ โซน Marketplace สินค้าแฮนด์เมดและออร์แกนิก ที่รังสรรค์ด้วยมือและหัวใจของผู้ทำการผลิตที่บ้าน ทั่วประเทศไทย

ขอเชิญชวนทุกท่านมารู้จัก “การทำงานจากที่บ้าน” หรือ “Work From Home ฉบับฅนทำการผลิตที่บ้าน” ใน “Work From Home เมื่อบ้านกลายเป็นสถานที่ทำงาน” Exhibition

ในนิทรรศการนี้ทุกคนจะได้รู้จักอีกหนึ่งอาชีพที่ทำงานจากที่บ้านมาตั้งแต่ก่อนการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 อย่างอาชีพ “ผู้ทำการผลิตที่บ้าน” ผ่านภาพถ่ายและ Infographic ที่จะนำเสนอเรื่องราว ภาพสะท้อนวิถีชีวิต และปัญหาในการทำงานที่ผู้ทำการผลิตที่บ้านกำลังเผชิญ

นิทรรศการการจะมีตั้งแต่วันที่ 21 กันยายน ถึงวันที่ 27 ตุลาคม 2567
ที่ Gallery 2, BACC pop•up
ชั้น 2 แมด, มันมัน ศรีนครินทร์
Seacon Square l ซีคอนสแควร์

ไม่เหลืออะไรเลย เราจะไปต่ออย่างไร”

เสียงหนึ่งของสมาชิกเครือข่ายแรงงานนอกระบบในพื้นที่ภาคเหนือของประเทศไทย พวกเขากำลังประสบภัย น้ำท่วมในพื้นที่อย่างหนักมาก

จากผลของพายุยางิซึ่งทำให้เกิดน้ำท่วมอย่างรุนแรงในภาคเหนือ ระหว่างวันที่ 6-8 กันยายน 2567 ผู้ประสานงานทางภาคเหนือของมูลนิธิฯ ได้แจ้งว่า พี่น้องเครือข่ายแรงงานนอกระบบทางภาคเหนือ โดยเฉพาะ จ.เชียงราย และจ.พะเยา ที่ได้รับผลกระทบมีจำนวน 258 คน จากกลุ่มผู้ทำการผลิตที่บ้าน จำนวน 7 กลุ่ม ประกอบด้วย กลุ่มส่งเสริมอาชีพชุมชนหนองบัว กลุ่มส่งเสริมอาชีพเกาะลอย กลุ่มส่งเสริมอาชีพบ้านฝั่งหมิ่น กลุ่มผ้าด้นมือชุมชนวัดเมืองชุม กลุ่มทอผ้าตำบลเวียง กลุ่มทอผ้าไทลื้อบ้านทุ่งมอก กลุ่มผลิตไม้กวาด และกลุ่มผู้ค้าถนนคนเดิน จำนวน 325 คน รวมเป็น 583 คน ที่กำลังต้องการความช่วยเหลือเป็นอย่างมาก

สถานการณ์หลังน้ำลดขณะนี้ พี่น้องกำลังเผชิญความยากลำบากมากจากน้ำท่วมบ้านเรือนและดินโคลนซึ่งไหลเข้า ที่พักอาศัย พื้นที่ทำมาหากิน ทรัพย์สินเสียหายจำนวนมาก ทุกคนต่างเร่งทำความสะอาดที่อยู่อาศัย และซ่อมแซม อุปกรณ์ของใช้ในชีวิตประจำวัน  โดยที่ ยังมีความกังวล และเฝ้าระวังน้ำหลาก ดินถล่มที่อาจจะเกิดขึ้นได้อีกในอนาคตอันใกล้

ทั้งนี้สมาพันธ์แรงงานนอกระบบ (ประเทศไทย) จึงขอเชิญร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วมในพื้นที่ภาคเหนือและช่วยเหลือพี่น้องเครือข่ายแรงงานนอกระบบ โดยเปิดรับเงินบริจาคผ่าน เลขที่บัญชี 0202-36400-469 ชื่อบัญชี นายสมคิด ด้วงเงิน หรือ นางมาลี สอบเหล็ก หรือ นางสุรีย์ วงศ์ตระกูล ธนาคารออมสิน สาขา เดอะมอลล์บางกะปิ สอบถามข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ คุณสตาร์ท 098-004-7231 ตั้งแต่วันนี้จนถึงวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2567

หลังการดำเนินการพัฒนาความรู้ความเข้าใจของสมาชิกในเรื่องการทำงานร่วมกัน  Homenet Thailand ได้เริ่มดำเนินงานอย่างจริงจังในปี 2562 โดยได้รับการสนับสนุนจาก  Fondation Chanel ในการพัฒนาให้ Homenet Thailand Brand ดำเนินงานในรูปแบบวิสาหกิจเพื่อสังคม และได้จดทะเบียนเป็นบริษัทเมื่อต้นปี 2566 และตั้งเป้าหมายที่จะจดทะเบียนเป็นวิสาหกิจเพื่อสังคมตามกฎหมายไทยต่อไป ปัจจุบัน Homenet Thailand Brand ดำเนินงานครอบคลุมกลุ่มผู้ทำการผลิตที่บ้านจำนวน 44 กลุ่ม ซึ่งมาสมาชิกมากกว่าหนึ่งพันคน จาก 4 ภูมิภาคของประเทศไทยและจากกรุงเทพมหานคร

จากการแพร่ระบาดของโควิด -19 ตั้งแต่ปี 2563 ทำให้รัฐบาลมีคำสั่งปิดเมืองในเวลาต่อมา และดำเนินนโยบายรักษาระยะห่างทางสังคม ทำให้นักท่องเที่ยวที่เคยเข้ามาประเทศไทยปีละมากกว่า 20 ล้านคนไม่สามารถเดินทางมาได้  กิจกรรมทางสังคมและธุรกิจหยุดการดำเนินงาน หรือมีการดำเนินงานไม่เต็มที่ สภาพเศรษฐกิจถดถอย  และส่งผลกระทบต่อการทำมาหากิน ของแรงงานนอกระบบกลุ่มต่าง ๆ เช่น หาบเร่แผงลอย ผู้ขับขี่รถมอไซด์รับจ้าง ลูกจ้างทำงานบ้าน ในขณะที่กลุ่มผู้ทำการผลิตที่บ้าน ซึ่งผลิตสินค้าหัตถกรรม ที่ต้องอาศัยตลาดจากนักท่องเที่ยว ไม่สามารถขายผลผลิตแบบเดิมได้ จากการศึกษาผลกระทบของการแพร่ระบาดของโควิด19 ในปี 2563 และ ปี 2564 พบว่าในช่วงกลางปี 2564  ผู้ทำการผลิตที่บ้านซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง คือ กลุ่มที่ได้รับผลกระทบมากที่สุด  เพราะมีรายได้เฉลี่ยเป็นศูนย์ แม้ในปี 2565 รัฐบาลมีนโยบายผ่อนปรนมาตรการต่างๆ ให้ประชาชนดำเนินกิจกรรมได้ตามปกติ แต่กลุ่มผู้ทำการผลิตที่บ้านก็ยังมีรายได้เฉลี่ยน้อยกว่าร้อยละ 40 ของรายได้เฉลี่ยที่เคยได้รับในช่วงก่อนเกิดโควิด 19  Homenet Thailand จึงได้ริเริ่มการเชื่อมโยงระหว่างกลุ่มผู้ทำการผลิตที่บ้านและแรงงานนอกระบบกลุ่มอื่น ๆ ขึ้น โดยริเริ่มเชื่อมโยงกลุ่มผู้ผลิตวัตถุดิบจากท้องถิ่นกับกลุ่มตัดเย็บเสื้อผ้าซึ่งมีความชำนาญในการเย็บ ตัด ปัก ผ้าในพื้นที่กรุงเทพฯ  และเชื่อมโยงสินค้าอาหารจากท้องถิ่นให้กับชุมชนแรงงานนอกระบบในพื้นที่กรุงเทพฯ ที่ต้องการอาหารจากท้องถิ่น โดยคาดหวังว่าการเชื่อมโยงกันระหว่างกลุ่มสมาชิกจะช่วยให้ สมาชิกสามารถแปรรูปสินค้า ให้ตรงกับความต้องการของตลาด และสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับสินค้าได้  รวมถึงเป็นการเพิ่มช่องทางการตลาดให้กับสินค้าของสมาชิกได้มากขึ้น ตัวอย่างของการเชื่อมโยงธุรกิจของสมาชิก Homenet Thailand Brand คือ

1. การพัฒนาผลิตภัณฑ์ผ้าย้อมครามจากกลุ่มวิสาหกิจชุมชนผ้าย้อมครามโนนเรือ

กลุ่มวิสาหกิจชุมชนผ้าย้อมครามโนนเรือ หมู่13 อำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร มีสินค้าเป็นผ้าฝ้ายทอมือย้อมครามที่ใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่น ตั้งแต่การทอผ้าจากฝีมือสตรีในชุมชนรวมไปถึงการปลูกต้นคราม และการย้อมสีครามซึ่งเหลือเพียงไม่กี่แห่งในประเทศไทย ผ้าฝ้ายทอมือย้อมคราม จากกลุ่มโนนเรือ มีลวดลายที่เป็นเอกลักษณ์ของภาคอีสาน ทออกมาเป็นผ้าพันคอ และผ้าคลุมไหล่ที่สวยงาม แต่ในช่วงการแพร่ระบาดของโควิด สินค้าเหล่านี้มีราคาถูกลง และจำหน่ายได้น้อย  Homenet Thailand  จึงนำผ้าพันคอและ ผ้าคลุมไหล่ เหล่านี้มาให้ กลุ่มเย็บผ้ามุสลิมลำหินใต้ กรุงเทพฯซึ่งเป็นกลุ่มสตรีมุสลิมที่มีความชำนาญในการปักผ้าคลุมผม แต่ปัจจุบันงานปักผ้าด้วยมือ หรือแม้แต่การปักด้วยจักรเป็นที่นิยมน้อยลง เพราะต้องใช้เวลานาน และมีราคาสูง อีกทั้งผู้หญิงมุสลิมรุ่นใหม่นิยมสวมใส่ผ้าที่มีลาดลายตามแฟชั่นมากขึ้น ทำให้กลุ่มผู้หญิงมุสลิมเหล่านี้ไม่มีงานทำ  การนำผ้าฝ้ายย้อมครามมาให้กลุ่มสตรีมุสลิมปัก ช่วยให้สินค้าของบ้านโนนเรือ มีความแตกต่างจากกลุ่มผ้าครามอื่นๆในจังหวัดสกลนคร ช่วยเพิ่มความหลากหลายในการเลือกซื้อแก่ลูกค้า และสามารถเพิ่มมูลค่าให้กับผลิตภัณฑ์ผ้าย้อมครามได้ รวมทั้งช่วยให้กลุ่มปักผ้าของสตรีมุสลิมมีงานทำไปพร้อมกัน  เมื่อ Homenet Thailand Brand นำผ้าฝ้ายทอมือย้อมครามปัก ออกจำหน่ายก็ได้รับการตอบรับจากลูกค้าดีพอสมควร ช่วยรสร้างรายได้ให้กับสมาชิกผู้ผลิตและผู้ปักผ้ามากกว่า 50 คนให้ได้มีรายได้เพิ่มขึ้นในช่วงวิกฤต COVID-19

2. การแปรรูปผ้าย้อมสีธรรมชาติจากกลุ่มพรรณไม้

กลุ่มพรรณไม้ เกิดจากการรวมกลุ่มสตรีทอผ้าพื้นเมืองย้อมสีธรรมชาติ ในพื้นที่ 3 จังหวัด ในภาคอิสานของประเทศไทย ได้แก่ จังหวัดร้อยเอ็ด สุรินทร์ และศรีสะเกษ ปัจจุบันมีสมาชิกจำนวน 179 คน กลุ่มพรรณไม้เป็นกลุ่มสตรีทอผ้าที่นำภูมิปัญญาท้องถิ่นที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ มาต่อยอดสร้างอาชีพทอผ้าฝ้ายและผ้าไหมย้อมสีธรรมชาติ สร้างรายได้เลี้ยงตัวเองและครอบครัวมามากกว่า 30 ปี  โดยมีลูกค้าทั้งภายในและต่างประเทศ ในปี 2563 การแพร่ระบาดของ COVID-19  ได้ส่งผลทำให้ลูกค้าประจำที่เคยซื้อสินค้าผ้าทอของกลุ่มพรรณไม้ไปขายต่างประเทศหยุดดำเนินกิจการ  สินค้าผ้าทอของกลุ่มจึงค้างในสต๊อกจำนวนมาก

Homenet Thailand Brand  จึงนำผ้าทอของกลุ่มพรรณไม้ มาให้กลุ่มสตรีเคหะชุมชนทุ่งสองห้อง กรุงเทพฯ ออกแบบเป็นเสื้อ กางเกง กระโปรง และตัดเย็บออกจำหน่าย  กลุ่มสตรีเคหะชุมชนทุ่งสองห้อง กรุงเทพฯมีสมาชิกเป็นช่างตัดเย็บเสื้อผ้าฝีมือประณีต แต่ช่างเย็บเสื้อผ้าเหล่านี้ได้รับผลกระทบจากโควิด 19  จึงไม่มีงานทำ สินค้าเสื้อผ้าสำเร็จรูปของHomenet Thailand Brand ได้รับการตอบรับจากกลุ่มลูกค้าที่อยู่ในเมืองเป็นอย่างดี การนำผ้าทอมือจากกลุ่มพรรณไม้มาตัดเย็บโดยกลุ่มสตรีเคหะชุมชนทุ่งสองห้อง ช่วยให้ผ้าทอที่ค้างสต๊อคของกลุ่มฯสามารถจำหน่ายได้ และช่วยให้ช่างตัดเย็บมีงานทำและมีรายได้ในช่วงวิกฤตโควิด 

3. การจำหน่ายแจ่วบองสมุนไพร จากกลุ่มผลิตอาหารชุมชนเมืองขอนแก่นแก่ชุมชนเมืองในกรุงเทพฯ  

กลุ่มผลิตอาหารชุมชนเมืองขอนแก่นเป็นการรวมตัวของกลุ่มอาชีพ 4 กลุ่ม ซึ่งประกอบด้วย กลุ่มผู้ทำการผลิตขนมนางเล็ด กลุ่มผู้ทำการผลิตทองม้วน กลุ่มผู้ทำการผลิตขนมดอกจอก และกลุ่มผู้ทำการผลิตแหนมหมู และไข่เค็ม จากสถานการณ์การแพร่ระบาดของโควิค-19 ทำให้รัฐบาลประกาศปิดตลาด และปิดเมือง ไม่สามารถเดินทางไปมาหาสู่กันได้เหมือนช่วงปกติ  ส่งผลให้คนกรุงเทพขาดแคลนอาหาร และผู้ทำการผลิตที่บ้านซึ่งอยู่ในต่างจังหวัดไม่สามารถจำหน่ายสินค้าของตนได้  Homenet Thailand Brand  จึงได้เสนอให้กลุ่มผลิตอาหารชุมชนเมืองขอนแก่นพัฒนาบรรจุภัณฑ์แจ่วบองสมุนไพรให้สวยทันสมัย แล้วนำไปจำหน่ายที่ร้านธงฟ้าประชารัฐ ในชุมชนประดิษฐ์โทรการ ซอยพหลโยธิน 47 กรุงเทพ ซึ่งเป็นชุมชนขนาด 400 หลังคาเรือน มีสมาชิกที่อาศัยในชุมชนมากกว่า 1,000 คน และมีสมาชิกของ Homenet Thailand Association อาศัยอยู่จำนวนมาก การนำแจ่วบองสมุนไพรจากกลุ่มผู้ทำการผลิตโดยตรงมาจำหน่ายให้ผู้บริโภคโดยตรง เป็นการเชื่อมโยงทางธุรกิจที่เกิดประโยชน์ทั้งผู้ผลิตและผู้บริโภค โดยผู้บริโภคก็สามารถจำหน่ายสินค้าได้ ส่วนผู้บริโภคก็ได้บริโภคอาหารที่ราคายุติธรรม ปลอดภัยเพราะเป็นอาหารที่ไม่ใส่สารกันบูดและยังสามารถเสนอแนะให้มีการปรับปรุงรสชาดให้ถูกใจผู้บริโภคได้อีกด้วย

การเชื่อมโยงกันระหว่างกลุ่มผู้ทำการผลิตที่บ้าน ซึ่งเป็นสมาชิกของ Homenet Thailand Brand  รวมถึงการการเชื่อมโยงกันระหว่างผู้ผลิตและผู้บริโภคจากชนบทและเมือง เป็นการช่วยเหลือเกื้อกูลกันทางเศรษฐกิจระหว่างกลุ่มแรงงานนอกระบบ ซึ่งจะก่อให้เกิดประโยชน์กับผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทุกฝ่าย ช่วยให้เห็นความสำคัญของการสร้างเครือข่ายเศรษฐกิจสังคมสมานฉันท์ (SSE Social Solidarity Economy) ที่ช่วยให้มีการเพิ่มมูลค่าสินค้า ต่อยอดภูมิปัญญาท้องถิ่น สร้างอาชีพ และกระจายรายได้สู่ชุมชน ทั้งผู้ผลิตจากท้องถิ่น ผู้ค้า และผู้บริโภคในเมือง รวมถึงส่งเสริมอาหารปลอดภัยให้แก่ชุมชนเมืองซึ่งต้องอยู่กับอาหารสำเร็จรูป ที่ต้องบริโภคสารกันบูดตลอดเวลา

การดำเนินงานด้านนี้ของ Homenet Thailand Brand ยังมีปัญหาอุปสรรค ที่ต้องได้รับการพัฒนาเพิ่มมากขึ้น เช่น กลุ่มผู้ผลิตอาหารแจ๋วบองสมุนไพร ใช้บรรจุภัณฑ์ที่มีขนาดใหญ่ปริมาณมาก เมื่อนำสินค้ามาขายในพื้นที่กรุงเทพ การเก็บรักษาจะมีระยะสั้นเนื่องจากไม่ใส่สารกันบูด ก็ต้องปรับให้บรรจุภัณฑ์มีขนาดที่เล็กลง เพื่อให้สามารถบริโภคได้ทัน  หรือเสื้อผ้าสำเร็จรูปที่ผลิตจากผ้าทอของกลุ่มพรรณไม้ และผ้าครามปักของกลุ่มโนนเรือ จำเป็นต้องมีการออกแบบผลิตภัณฑ์ และลวดลายให้ทันสมัย ตรงกับความต้องการของผู้บริโภคในเมือง แต่การเชื่อมโยงกันเพื่อแก้ปัญหาการประกอบอาชีพของกลุ่มผู้ทำการผลิตที่บ้านและกลุ่มแรงงานนอกระบบในเมืองก็นับเป็นการฟื้นฟูเศรษฐกิจหลังวิกฤตโควิด โดยเป็นการริเริ่มใช้ศักยภาพที่เครือข่ายมีอยู่ในการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นร่วมกัน

พุทธิณี  โกพัฒน์ตา
เมษายน 2566

อ่านเพิ่มเติมได้ที่ https://www.ilo.org/asia/media-centre/news/WCMS_877759/lang–en/index.htm

เมื่อวันที่ 13 กันยายน 65 สหพันธ์ผู้ค้าหาบเร่แผงลอยกรุงเทพมหานคร นำโดย นายปรีชา ไทยสงเคราะห์ ประธานสหพันธ์ ร่วมด้วยนายณัฏฐ์ดนัย กุลธัชยศอนันต์, นายจิตศักดิ์ แซ่ตั้งและนายประพันธ์ ศรีปัญญา

ขอบคุณทางสมัชชาสุขภาพกรุงเทพฯ ที่เชิญพวกเราเข้าร่วมการพัฒนาข้อเสนอเชิงนโยบายสมัชชาสุขภาพกรุงเทพมหานคร ครั้งที่ 4 หัวข้อ “พื้นที่เศรษฐกิจ ความมั่นคงปลอดภัย ภายใต้ความหลากหลาย”

การเข้าร่วมประชุมครั้งนี้ “ดร.ยุ้ย” เกษรา ธัญลักษณ์ภาคย์ ที่ปรึกษายุทธศาสตร์ และนโยบายผู้ว่าฯชัชชาติได้เข้าร่วมให้ความเห็นแลกเปลี่ยนด้วย และทางสหพันธ์ฯ ได้ร่วมขับเคลื่อนปัญหาสู่การพัฒนาข้อเสนอนโยบาย โดยการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน ทั้งจากชุมชน ผู้รับงานไปทำที่บ้าน ผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์ รับจ้าง หาบเร่แผงลอย หน่วยงานภาครัฐและภาคประชาสังคม เพื่อสร้างธรรมนูญอาชีพของ “เครือข่ายเศรษฐกิจฐานราก

“ทำไมผู้หญิงต้องทำงานนอกบ้าน ต้องดูแลสามี ดูแลลูก เรารู้สึกว่าทำไมผู้หญิงถึงต้องทำงานอยู่คนเดียว ทำไมคนในบ้านไม่ช่วยเราบ้างเลย เรามองกลุ่ม มองคนข้างตัวเรา สมาชิกที่เป็นผู้หญิง 20 คน ทุกคนมีปัญหาคล้ายๆกัน คือ ในทุกๆวัน ช่วงเวลาประมาณ 17. 00 น. ทุกคนจะต้องรีบกลับไปหากับข้าว ทำอาหารให้ครอบครัวตลอดเลย ”

นางวัชลีย์ เพ็ชบุรี อายุ 57 ปี  เธอเป็นคนจังหวัดสุพรรณบุรี จบการศึกษาระดับมัธยมปลาย จากสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย (กศน.)  แต่ย้ายเข้ามาอยู่กรุงเทพมหานคร เมื่อตอนอายุ 18 ปี  เพียงเพราะมาช่วยครอบครัวพี่ชายเลี้ยงลูก แต่ความคิดที่อยากจะมีเงินเป็นของตัวเอง เธอก็เริ่มต้นหางานทำโดยเป็นพนักงานโรงงานบริษัททอผ้า ภายหลังจากที่แต่งงานกับสามีและมีลูกด้วยกัน 2 คน เธอก็เปลี่ยนอาชีพมาค้าขายอาหารตามสั่ง เพราะเธอจะสามารถเลี้ยงลูกได้ด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องไปพึ่งพิงใครให้มาช่วยดูแล ถึงแม้จะเหนื่อยมาก ที่ต้องทำอาหารขาย และก็ต้องเลี้ยงลูกไปด้วย เธอก็เต็มใจเพราะทำให้เธอได้อยู่ใกล้ชิดกับลูก

“เมื่อก่อนตั้งแต่เริ่มตาขึ้นมา ก็หาข้าวหาปลาให้กับสามี ให้กับลูก เลี้ยงลูก ขายอาหารตามสั่ง ทำงานบ้าน ตัวเองกว่าจะได้กินข้าวและดูแลตัวเองก็เกือบเที่ยง และกว่าจะทำเสร็จทุกอย่างก็เกือบ 23.00 น. ทุกวันเลย”

 เธอประกอบอาชีพค้าขายจนสุขภาพแย่ลงเรื่อย ๆ  อีกทั้งยังต้องแบกรับภาระค่าครองชีพในกรุงเทพทำให้เธอและครอบครัวจึงตัดสินใจย้ายที่พักอยู่บ่อยครั้ง จนมาพักแถวลำพะอง  เขตหนองจอก  และด้วยสุขภาพที่แย่ลง และลูกที่โตขึ้น เธอตัดสินใจเข้าเป็นอาสาสมัครทางด้านสาธารณสุข เพราะอยากเข้ามาดูแลและช่วยพัฒนาชาวบ้านในชุมชน ประสบการณ์จากทำงานร่วมกับเพื่อนผู้หญิงในชุมชน เธอสะท้อนให้เห็นว่า การหุงข้าว ทำกับข้าว ทำความสะอาดบ้าน ไม่ควรเป็นเรื่องของผู้หญิงแล้ว แต่เราทุกคนในบ้านควรจะช่วยเหลือกันไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย

“ทำไมผู้หญิงต้องทำงานนอกบ้าน ต้องดูแลสามี ดูแลลูก เรารู้สึกว่าทำไมผู้หญิงถึงต้องทำงานอยู่คนเดียว ทำไมคนในบ้านไม่ช่วยเราบ้างเลย เรามองกลุ่ม มองคนข้างตัวเรา สมาชิกที่เป็นผู้หญิง 20 คน ทุกคนมีปัญหาคล้ายๆกัน คือ ในทุกๆวัน ช่วงเวลาประมาณ 17. 00 น. ทุกคนจะต้องรีบกลับไปหากับข้าว ทำอาหารให้ครอบครัวตลอดเลย ”

ตลอดระยะเวลาการทำงานในฐานะผู้นำชุมชน เธอได้เข้าร่วมอบรมมากมาย เพื่อพัฒนาความรู้ของตัวเอง ร่วมไปถึงการนำความรู้ที่ได้รับมาไปช่วยเหลือสมาชิกในชุมชน ถึงแม้ว่าจะได้รับเสียงสะท้อนจากเพื่อนบ้านที่ว่า  “ไปอีกแล้วหรอ ไปทำไม อยู่บ้านไม่ติดเลย ”  แต่เมื่อเราคุยกับครอบครัวแล้ว แล้วเข้าใจเราก็พอแล้ว เพราะทุกครั้งที่เข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ เราจะได้งานมาเพื่อมาช่วยเหลือชุมชน จะได้เครือข่ายที่พร้อมจะให้ความช่วยเหลือกับชุมชนของเธอได้เช่นกัน  ทั้งนี้หนึ่งในหลักสูตรที่เธอได้เข้าร่วมอบรมคือ หลักสูตรเกี่ยวกับสิทธิสตรีและความเสมอภาคทางเพศ เธอได้สะท้อนให้เห็นว่า ก่อนจะเปลี่ยนแปลงอะไร เราควรเริ่มต้นที่ตัวเองก่อน คุยกับตัวให้เข้าใจ รู้จักความต้องการของตัวก่อน และก็ค่อยๆทำความเข้าใจกับคนใกล้ชิด คนในครอบครัว เพื่อสร้างความเข้าใจซึ่งกันและกัน ซึ่งเราไม่ได้จะเปลี่ยนไป แต่เราแค่ต้องการเวลาส่วนตัวของเราด้วยเช่นกัน

“เราเริ่มคุยกับตัวเองว่า ถ้าเราจะเป็นอย่างนี้ต่อไป เราจะต้องแย่แน่ๆ  เริ่มหันมาคุยกับครอบครัวว่า อะไรที่ทำกันได้ก็ควรจะต้องทำ ไม่ใช่ปล่อยเอาไว้ให้แม่ หรือเมียทำอย่างเดียว แต่ทุกคนจะต้องช่วยกัน แบ่งงานกันทำในครอบครัว หากใครไม่ว่าง ทุกคนในบ้านก็จะต้องทำหน้าที่นั้นแทนกันได้”

               อย่างไรก็ตามในช่วงสถานการณ์การแพร่ระบาดโควิด-19 ทำให้เธอได้เห็นถึงสถานการณ์ความรุนแรงที่เกิดขึ้นกับผู้หญิงในชุมชนมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นทางด้านร่างกาย หรือจิตใจ เช่น

“สามีติดโควิด แต่ได้ไปกักตัวอยู่ แต่พอหายก็กลับไปอยู่ที่บริษัท โดนไม่กลับมาดูแลคนที่บ้านเลย ทั้งที่คนในครอบครัวมีทั้งผู้สูงอายุ เด็ก และผู้หญิง ภรรยาเกิดความเครียดที่ต้องมาเจอกับสถานการณ์แบบนี้ ไม่รู้จะทำอย่างไร ทั้งยังไม่มีงานทำ และตัวเองก็เพิ่งคลอดลูกมามานาน

“ผู้หญิงให้ในชุมชน นอกจากทำงานในบ้านคนเดียว ทำงานประจำนอกบ้าน แต่หลังเลิกงานทุกวัน ก็จะไปเดินขายขนมปัง เพื่อหารายได้เพิ่มให้กับครอบครัว ทั้งสามีก็เพิ่งออกจากคุกมาหลังจากโดนข้อหาเกี่ยวกับยาเสพติด สังคมก็ไม่ค่อยยอมรับ หางานทำก็ไม่ได้  เธอจึงตัดสินใจมาขอกู้เงินกับชุมชน เพื่อหวังจะเปิดแฟนไชส์ขายไก่ย่าง และทำให้ทุกคนในครอบครัวมีงานทำ”

 จากสถานการณ์นี้เหล่านี้ สิ่งแรกที่เธอได้ทำเพื่อให้ความช่วยเหลือกับเหล่าเพื่อนผู้หญิงในชุมชนของเธอ คือ

1. การปล่อยให้ผู้หญิงที่มีปัญหาได้ระบายความเครียด ความกังวลที่อยู่ภายในจิต
2. สอบถามถึงความต้องการที่จะให้ความช่วยเหลือ
3. แนะนำวิธีการแก้ปัญหา ให้กับผู้หญิงเหล่านั้น รวมถึงการลงมือร่วมกัน เพื่อแก้ปัญหาเหล่านั้นให้ผ่านพ้นไปได้

ทุกวันนี้ความรุนแรงทางเพศเกิดขึ้นได้หลากหลายรูปแบบ ทั้งที่มองเห็นจากการถูกทำร้ายบนร่างกาย ทำพูดที่สร้างบาดแผล ลำทำร้ายจิตใจของเรา ล้วนต่างเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นบนสังคมไทย โดยเฉพาะสำหรับมุมมองของคนที่ทำงานเพื่อมุ่งหวังพัฒนาชุมชน อย่างเธอ “คุณวัชลีย์ เพ็ชบุรี”  ที่อยากขอร้องจะให้ทางรัฐบาล หรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เข้ามาช่วยให้เกิด พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ถูกกระทำด้วยความรุนแรงในครอบครัว ความรุนแรงของครอบครัว ที่สามารถทำได้จริง สามารถเข้าช่วยเหลือได้ทันท่วงที  มิใช่ทำงานกันเพียงแต่เรื่องการรณรงค์ หรือพระราชบัญญัติคุ้มครองสตรี ที่ให้ความคุ้มครองครอบคลุมทั้งด้านร่างการ และจิตใจ ถึงแม้จิตใจจะไม่เห็นบาดแผลเหมือนร่างกาย แต่ก็สร้างผลกระทบให้กับการดำเนินชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งเช่นกัน และฝากคำถามถึงผู้ที่เกี่ยวข้องว่า ในกรณีสามีภรรยาทะเลาะกัน เพื่อนบ้านกลับไม่สามารถช่วยเหลือได้ ตำรวจไม่รับแจ้งความ เพียงเพราะเป็นเรื่องภายในครอบครัว แล้วต้องเกิดเรื่องถึงขนาดไหนที่เราจะสามารถเข้าไปช่วยเหลือเพื่อนบ้านของเราได้?

ที่ผ่านมาแรงงานนอกระบบหญิงทั้ง 9 ล้านคน มักถูกมองข้าม  พวกเธอไม่ได้รับสิทธิ และสวัสดิการ ตามที่แรงงานพึงได้   โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงสถานการณ์การแพร่ระบาด ของโรคโควิด-19 แรงงานนอกระบบหญิงซึ่งเป็นกลุ่มที่เปราะบางต้องเผชิญปัญหาหนักยิ่งขึ้น  เนื่องจากขาดหลักประกันในการประกอบอาชีพ   พวกเธอต้องพยายามดิ้นรน เพื่อหารายได้มาจุนเจือครอบครัว  และยังต้องรับหน้าที่ในการดูแลสุขภาพให้กับคนใกล้ชิดเพิ่มขึ้นอีกด้วย   

ประกันสังคมถ้วนหน้า

ถ้ามีประกันสังคมถ้วนหน้า มันจะเป็นผลดีในอนาคต วัยแรงงานวันนี้จะเป็นผู้สูงอายุในวันหน้า เขาก็จะมีคุณภาพชีวิตที่ดี มีเงินบำเหน็จบำนาญไว้กินตอนแก่ ซึ่งจะได้ไม่ต้องรบกวนลูกหลาน อยู่กับครอบครัวอย่างมีความสุข และมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น

กองทุนเพื่อฟื้นฟูอาชีพแรงงานนอกระบบ

สถานการณ์โควิด-19 ทำให้กลุ่มแรงงานนอกระบบเปลี่ยนสถานะอาชีพจากผู้รับงานมาเป็นผู้ผลิตเองขายเอง เราเลยอยากมีกองทุนเพื่อฟื้นฟูอาชีพแรงงานนอกระบบ ปัจจุบันนี้มีสถาบันการเงินต่าง ๆ เช่น ธนาคารออมสิน ธกส. แต่ว่าแรงงานนอกระบบของเราเข้าไม่ถึง เข้ายาก มีเงื่อนไขที่ไม่สามารถเข้าไปใช้กองทุนธนาคารได้ แม้จะมีกองทุนผู้รับงานไปทำที่บ้าน ซึ่งคุ้มครองเฉพาะผู้รับงานมาทำที่บ้าน แต่กลุ่มแรงงานนอกระบบที่มีอาชีพอื่น เช่น ช่างเสริมสวย หมอนวด หาบเร่แผงลอย มอไซค์รับจ้าง แท็กซี่ ยังเข้าไม่ถึง  ในเมื่อไม่มีกองทุนที่จะทำให้แรงงานนอกระบบพวกนี้ได้เข้าไปใช้ ถึงมีก็ใช้ไม่ได้ พวกเราจึงต้องไปกู้เงินนอกระบบร้อยละ 20 บาท ทำให้แรงงานนอกระบบทำงานใช้หนี้มาตลอด ใช้หนี้ไปเรื่อย ๆ ไม่จบไม่สิ้น 

ชายหญิงช่วยกันรับผิดชอบงานบ้าน

ในฐานะที่เราเป็นผู้หญิงที่ต้องดูแลทุกเรื่องในครอบครัว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานบ้าน งานที่ต้องมีรายได้ทำมาหากินด้วย ผู้ชายก็จะมองว่าเรื่องงานบ้านเป็นหน้าที่ของผู้หญิง เราควรจะมาแบ่งงานแบ่งหน้าที่กันไหม ทุกคนอยู่ด้วยกัน มันเหมือนจะต้องรับผิดชอบร่วมกัน ไม่ใช่ว่าจะแบ่งให้ผู้หญิงทำทั้งงานบ้าน งานที่มีรายได้ในครอบครัว ทำอาหารทุกสิ่งอย่าง เขาเป็นผู้ชายจะให้เขาอยู่เหมือนเป็นนายเราไม่ได้ บางคนอยู่บ้านอยู่เฉย ๆ ไม่ช่วยงานบ้านอะไรเลย กลับจากทำงานเราก็จะต้องหุงข้าว ทำความสะอาดบ้าน เช้าขึ้นมาก็ต้องรีบทำกับข้าว เพื่อที่ตัวเองจะออกไปหาเงินทำมาหากิน ผู้หญิงที่เป็นแรงงานนอกระบบก็เหมือนจะถูกเอาเปรียบ

เงินชดเชยรายได้ให้แก่แม่นอกระบบหลังคลอด

ติ๋วเคยทำงานอยู่ในโรงงาน พอพูดถึงสวัสดิการผู้หญิง โรงงานมีกฎหมายเขียนไว้ชัดเจน เรื่องสิทธิของผู้หญิง ทั้งเรื่องหญิงที่ท้อง การลาคลอด ลาป่วย ชั่วโมงการทำงาน สภาพการทำงานที่เหมาะสมสำหรับผู้หญิงที่ท้อง อันไหนที่เราคิดว่าน้อยเราก็ไปเรียกร้องกันในลักษณะนั้น แต่ด้วยจริง ๆแล้วสภาพโครงสร้างสังคมที่เราเห็นกันอยู่เนี่ย ผู้หญิงที่อยู่ในระบบก็จะมีค่าจ้างขั้นต่ำที่มีสภาพไม่ต่างอะไรกับแรงงานนอกระบบ แล้วก็ต่างกันตรงที่ว่าเขามีค่าจ้างประจำ แรงงานนอกระบบไม่มีค่าจ้างประจำเท่านั้น 

จริง ๆ คำว่าแรงงานนอกระบบมันมาจากการลดต้นทุนของนายทุน แล้วผู้หญิงก็เป็นกลุ่มแรก ๆ ที่ออกมาเป็นแรงงานตามห้องแถว คนเป็นแรงงานนอกระบบเราจะรู้ดีว่างานเราก็มีทำไม่สม่ำเสมอ ยิ่งช่วงโควิดจะเห็นว่าโควิดเข้ามาซ้ำเติมแรงงานนอกระบบของเราอย่างมากทุกสาขาอาชีพ บางคนอาชีพหายไปเลย บางคนล้มละลาย บางคนที่ย้ายถิ่นมาทำงานกรุงเทพก็ต้องกลับบ้านเกิด บางคนถูกโกง คนเย็บผ้างานลดลง 80% คนที่ผลิตเองขายเองก็ขายไม่ได้ก็เปลี่ยนไปขายอย่างอื่น แต่ก็ไม่รู้จะไปทำอะไร 

รายได้เราไม่ได้มีประจำ พอพูดถึงผู้หญิงที่เป็นแรงงานนอกระบบยิ่งอยู่ในวัยทำงาน เมื่อท้องก็ลำบากอยู่แล้ว เวลาหลังคลอดยิ่งหนัก เราจะพบว่าเขาไม่สามารถหยุดเพื่อให้นมลูกได้ เพราะเขาไม่ได้มีสวัสดิการรองรับเหมือนผู้หญิงในโรงงาน ในโรงงานหลังคลอดเขาจะได้รับค่าจ้าง 90 วัน โดยได้รับค่าชดเชยจากประกันสังคม 45 วัน จากนายจ้าง 45 วัน ตอนนี้เหมือนเขาให้เพิ่มมา 8 วัน เราจะเห็นว่ารัฐบาลรณรงค์ให้เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ แต่ก็ไม่ได้พูดถึงความพร้อมของคนเป็นแม่ เพราะมันไม่มีอะไรรองรับ เมื่อสองวันก่อนเราเห็นรัฐบาลมาตำหนิคนไม่แต่งงานไม่มีลูก แต่ลุงก็ไม่เคยพูดถึงว่าคนมีลูกแล้วรัฐบาลจะสนับสนุนส่งเสริมอย่างไรให้เด็กเกิดมามีคุณภาพ ในเมื่อผู้หญิงแรงงานนอกระบบไม่มีเงิน ทั้ง ๆ ที่ผู้หญิงหลังคลอดเขาควรที่จะได้ใช้เวลาร่วมกันกับลูก ให้นมลูก เรียนรู้วิธีการดูแลลูก ถ้าคุณแม่ไม่มีเวลาดูแลสุขภาพตนเอง จะเอาน้ำนมที่ไหนให้ลูกทาน 

เปิดโอกาสให้ผู้หญิงพัฒนาตนเอง

การที่ผู้หญิงเราจะเก่งต้องพัฒนาตัวเอง และเมื่อก่อนถ้าหากพูดถึงผู้หญิงต้องอยู่บ้าน ทำงานบ้าน เลี้ยงลูก อยู่กับบ้านอย่างเดียว แต่ตอนนี้เทคโนโลยีก้าวไกลแล้ว สังคมโลกข้างนอกก็เปลี่ยนแปลงไป ผู้หญิงเราต้องหันมาพัฒนาตัวเอง หาความรู้เข้าหาตัวเองให้มากขึ้น เพื่อการเปลี่ยนแปลงให้ทันกับสังคมที่จะเข้ามาใหม่ ๆ อยู่เรื่อย ๆ ผู้หญิงเราสามารถเข้าสู่วิถีการเมือง การเป็นผู้นำปกป้องบ้านได้ อย่างเช่น การพัฒนาตัวเองให้มากขึ้น การปฏิรูปตัวเองให้รู้ทันเทคโนโลยีมากขึ้น หนึ่งต้องรู้ทันเหตุการณ์บ้านเมือง รู้ข่าวสาร รู้ทันโลก การพัฒนาตัวเองเป็นสิ่งที่จะนำมาสู่การเป็นผู้นำของผู้หญิง การพัฒนาอาชีพ การส่งเสริมอาชีพ ผู้หญิงทำได้เท่าเทียมกับผู้ชาย ถ้าเราเปิดใจให้ผู้หญิงก้าวมาทำงานระดับแนวหน้าได้ สิ่งที่ต้องการให้หน่วยงานมีส่วนร่วมเข้ามาสนับสนุนการทำงานของผู้หญิง คือ ให้ด้านพัฒนาเกี่ยวกับความรู้ และให้ผู้หญิงเข้ามามีส่วนร่วมในการสนทนาปัญหาต่าง ๆ ให้ผู้หญิงมีส่วนร่วมการแก้ปัญหาไม่ว่าบ้านเมือง การพัฒนาบ้านเมือง การทำงาน และการส่งเสริมอาชีพ ผู้หญิงเรามีความรู้ในตัวและมีความสามารถในตัวเอง อยากให้ทุกคนเห็นคุณค่าของตัวเองและมีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น อย่าปิดกั้นตัวเองจากสังคมภายนอก

เงินอุดหนุนเด็กถ้วนหน้า

ความเป็นผู้หญิง สิ่งที่ภูมิใจและสำคัญที่สุด คือ ความเป็นแม่ แม่ทุกคนที่ต้องการเลี้ยงลูกให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น แต่ผู้หญิงทุกคนไม่มีโอกาสที่เท่ากัน โอกาสของแต่ละคนมี แต่บางคนเข้าไม่ถึงโอกาส แต่ตอนนี้โอกาสดีที่เด็กบางคนได้รับเงินอุดหนุนเด็กที่มาจากโครงการเงินอุดหนุน แรกเกิดจนถึง 6 ปี สำหรับผู้มีรายได้น้อย เฉลี่ยแล้วมีรายได้ไม่เกิน 100,000 บาทต่อปี จากเงื่อนไขนี้ทำให้เด็กเข้าถึงสิทธิแค่ 2 ล้านคน ในขณะที่เด็กในประเทศไทยมีอายุ 0-6 ปีมีถึง 4 ล้าน นั่นหมายความว่าเด็กอีก 50% ที่ยังเข้าไม่ถึงสิทธิ คือ อนาคตของชาติ เขาก็เป็นอนาคตของชาติเหมือนกัน แต่เด็กกลุ่มนี้เขาเข้าไม่ถึงจะกลายเป็นเด็กที่ไม่เท่ากัน และเกิดความไม่เท่าเทียม

ผู้หญิงรากฐานส่วนมากเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว บางรายลำบากตั้งแต่ท้องเลย พอคลอดลูกมาก็ต้องอดทนทำงานเพื่อให้มีรายได้มาเพื่อจุนเจือลูกและเลี้ยงดูบุตร อาชีพต่าง ๆ ผู้หญิงบางคนคลอดได้ไม่ถึงเดือนต้องออกไปประกอบอาชีพ ไปขับวินมอเตอร์ไซค์รับจ้าง ไปล้างจาน เย็บผ้า ซึ่งตรงนี้จริง ๆ แล้วเขาต้องมีโอกาสเลี้ยงดูให้นมบุตร ให้ความอบอุ่นลูก

ศูนย์เด็กเล็กที่มีเวลาเปิดปิดสอดคล้องกับเวลาทำงานของแรงงานนอกระบบ

ดิฉันมีข้อเสนอต่อภาครัฐ ให้มีศูนย์พัฒนาเด็กอ่อนที่แม่ต้องทำงานหลังครบกำหนดคลอดบุตร เพื่อบรรเทาภาระให้กับพ่อแม่ และอยากให้ปรับช่วงอายุของศูนย์เด็กเล็กตั้งแต่ 1 ปี ถึง 5 ปี จากเดิมรับตั้งแต่ 2 ปี ถึง 5 ปี และอยากจะขอให้รัฐบาลเข้าไปอุดหนุนเด็กในการพัฒนาและบริหารจัดการที่ดี ให้มีการครอบคลุมคุณภาพของศูนย์เด็กเล็ก ให้มีสภาพแวดล้อม อาหาร การพัฒนาทักษะวิชาการ ที่ดีสมบูรณ์ รวมถึงปรับเปลี่ยนเวลาเปิดปิดศูนย์เด็ก จากเดิมเปิดถึงบ่าย 3 โมง อาจจะเลื่อนเวลาเปิดอย่างน้อยถึง 5 โมงครึ่ง 

การยุติความรุนแรงต่อผู้หญิง

กี่ปีแล้วเรื่องของความรุนแรงต่อผู้หญิง ศตวรรษที่ 21 เรายังพูดถึงความรุนแรงต่อผู้หญิง ซึ่งจำปาคิดว่าไม่ควรจะเป็นแบบนี้แล้ว เรื่องของความรุนแรงต่อผู้หญิงเนี่ย จำปาเห็นมาตั้งแต่เด็ก ๆ จนวันนี้ 2 ปี 3 ปี ที่มีโควิด เศรษฐกิจแย่ลง ช่วงหลังนี้เนี่ย เราจะเห็นมากขึ้น มากกว่าหลายเท่าของที่เราเคยเห็นเมื่อ 40-50 ปีที่แล้ว จะเห็นว่าแรงงานข้ามชาติหรือผู้หญิงพี่ ๆ น้อง ๆ คนไทยก็ตาม

ทำไมช่วงหลัง ๆ ส่วนมากเราเจอผู้หญิงหัวแตก แขนหัก ขาหัก ต้องมีบาดแผลให้เห็น ถึงบอกว่าผู้หญิงคนนี้โดนทุบโดนตี แต่จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่ ช่วงหลัง ๆ เนี่ยเป็นเรื่องของจิตใจ เรื่องของเศรษฐกิจ มันเริ่มเยอะขึ้น

สมมติเราตกงานเราก็ถูกโดนว่าว่าไม่ยอมทำงาน หางานไม่ได้ พอสามีตกงาน เราเป็นคนที่ทำงาน สามีตกงานก็คือสามีเครียด ไม่ช่วย อารมณ์ของเขาจะแปรปรวนเพราะเขาตกงาน อันนี้ก็คือทำไมมาตกอยู่ที่ผู้หญิง เราตกงานก็โดน ถ้าสามีตกงานก็โดน แสดงว่าผู้หญิงอยู่ในภาวะที่แบบว่าเราจะรับอารมณ์ของเขาได้หรือเปล่า ไม่ใช่แค่สามี พี่น้องก็ด้วย เราคิดว่าช่วงเวลานี้แบบนี้เราไม่ควรที่จะมีแบบนั้นแล้ว ไม่ควรที่จะมีผู้หญิงถูกกระทำทางร่างกายและจิตใจแล้ว

แล้วก็ก่อนที่หน่วยงานของรัฐจะทำอะไรก็ตาม เราคิดว่าเราเนี่ยผู้หญิงด้วยกันจะต้องทำก่อน เพราะฉันนั้นเรามี Hotline ที่จะคอยให้คำปรึกษากับเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ของพวกเรา มีภาษาพม่าและภาษากะเหรี่ยง ที่คอยให้ความช่วยเหลือทาง Hotline นะคะ เบอร์ 061-775-8181 พวกเราเป็นผู้หญิงเราต้องช่วยซึ่งกันและกัน ถึงแม้ว่าเป็นชาติไหนก็ตาม ขอให้สู้ ๆ ผู้หญิงทั้งหลาย ขอบคุณค่ะ

กลุ่มส่งเสริมอาชีพชุมชนสันกลาง อ.เมือง จ.เชียงราย เป็นการรวมตัวของสมาชิกสตรีและผู้สูงอายุของกลุ่มออมทรัพย์ในชุมชน ที่ต้องการส่งเสริมให้สมาชิกมีรายได้เพิ่มขึ้น และเป็นการใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ สมาชิกที่มีความสนใจจึงรวมตัวกัน และดำเนินการภายใต้ชื่อ “กลุ่มส่งเสริมอาชีพสันกลาง”

          จากการสนับสนุนให้เกิดการรวมกลุ่มของกรมพัฒนาชุมชนจังหวัดทำให้เกิดการขยายกลุ่มขงสมาชิกกลุ่มออมทรัพย์ในชุมชนสันกลาง เพื่อต้องการเพิ่มรายได้ให้กับตนเองและครอบครัว  รวมถึงการส่งเสริมให้กลุ่มผู้สูงอายุใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ และด้วยสตรีในชุมชนสันกลางนั้นมีฝีมือในการตัดเย็บทำพวงกุญแจ ทางกลุ่มจึงได้ตกลงกันและเลือกพวงกุญแจทำมือ ที่ครอบพวงกุญแจ และกระเป๋าใส่เหรียญ เป็นสินค้าหลักของกลุ่ม ตลอดระยะเวลาในการดำเนินการกลุ่มได้มีการพัฒนาผลิตภัณฑ์ให้ตอบโจทย์กับลูกค้ามากขึ้นทั้งเรียนรู้การบริหารจัดการกลุ่ม การจัดการทางด้านธุรกิจ การเพิ่มทักษะในการขายสินค้าผ่านช่องทางออนไลน์ ตลอดจนการเพิ่มศักยภาพของสตรีซึ่งได้รับการสนับสนุนจากมูลนิธิเพื่อการพัฒนาแรงงานและอาชีพ ซึ่งในปัจจุบันนี้ทางกลุ่มมีสมาชิกทั้งหมด 12 คน

          สินค้าภายใต้กลุ่มส่งเสริมอาชีพชุมชนสันกลาง คือ พวงกุญแจ กระเป๋าใส่เหรียญ เครื่องประดับ ซึ่งเป็นที่นิยมของกลุ่มลูกค้าที่จะซื้อของชำร่วยไปแจกตามงาน ทั้งนี้ช่องทางตลาดของกลุ่มมีทั้งการไปออกร้านตามตลาดนัดท้องถิ่น ตลาดนัดถนนคนเดินเชียงราย รวมถึงการรับพรีออเดอร์จากลูกค้า